Wenen in Kerstsfeer vrijdagmiddag in Broekerveiling

Ons laatste optreden dit jaar en tevens mijn laatste column.

Terwijl Kerstmis in de Jordaan door de radio klinkt, mijmer ik over gistermiddag toen we zongen in de Broekerveiling. Ik word even afgeleid en denk aan de Kersttijd van vroeger. De dagen in een keuken in een Zorgcentrum en mijn man uitgeteld ’s avonds op de bank. Alleen thuis zijn met Kerst was toen de kinderen de deur uit waren voor mij een optie.

Maar gedeelde smart is halve smart en eerste Kerstdag stond ik vrijwillig chocolaatjes met daarop Prettige Kerstdagen op een puddinkje te deponeren. En daarna de afwasmachine vullen terwijl ik uitkeek op het Kerstversierde plein. De avond daarvoor stond ik bij het kerkkoor in vol ornaat Stille Nacht, Heilige Nacht te zingen en zag hoe mijn man, met naast hem onze dochters probeerde zijn ogen open te houden onder de preek.

Nostalgie!

Gistermiddag in de Broekerveiling overal vrolijke mensen, waaronder weners in het zwart gekleed, de dames met een prachtige corsage opgespeld. Een apart wereldje, de uitnodigende kramen met daarin snuisterijen welke nostalgie uitstraalden. Achter de kramen mensen in hun mooiste klederdracht en zelfs de Kerstman was aanwezig. Deze zat zo stil dat ik even dacht dat het een pop was, om even later op zijn schoot te gaan zitten om op de foto te gaan.

Hoe ouder hoe gekker!

Om de boot te bereiken voor ons optreden werd even een hand aangereikt. Het viel wel op dat er achter ons een meter tussenruimte tussen boot en water werd gehouden. Om Giancarlo te zien was moeilijk, doordat de kleine dames (waarschijnlijk) niet vooraan wilden staan. Maar de stemming zat er lekker in, bij het Jingle Bells kwamen Roel en Jan op dreef en fijn ook dat Peter meezong. Let it Snow werd er gezongen. Nou van mij hoeft dat niet echt te gebeuren. Nico zit er ook niet op te wachten denk ik.

Hoor je hoe de engelen zingen schalde over de boot, met al die bengelen klonk het wel vijf stemmig. Bij Stille Nacht was Bep bij de laatste zin de Redder aan het zoeken op een plek die ik aanwees. Het lied van de Kerstboom deed ons echt in de Kerstsfeer komen en voor we er erg in hadden was het pauze. We werden weer terug in de Bestuurskamer verwacht, waar koffie, thee en een heerlijke sprits op ons stonden te wachten. Terwijl ik koffie dronk werd mijn blik naar iemand getrokken en ik dacht even aan de schoonheidsspecialiste waar ik vorige week was.

Mijn man zegt dan altijd dat ik naar Monumentenzorg ga en mijn dochters vragen dan wanneer ze het af gaat maken. Ik weet niet of Joke daar was geweest, maar ze hadden daar wat vergeten denk ik waar ze door haar attente buurvrouw op geattendeerd werd. Op dat moment werd deze column al een beetje geboren. We gingen ook op de groepsfoto welke vanwege de kou heel vlug werd geregeld. Nog even wat kraampjes bekeken en daarna ons tweede optreden.

Bijna hetzelfde repertoire als voor de pauze met evenveel enthousiasme van de weners. Daarna bij Tineke in de auto met dank weer op huis aan met een voldaan gevoel. Het was ons laatste optreden dit jaar en mijn laatste column. Ik wens iedereen, en in het bijzonder diegenen die een moeilijk jaar achter de rug hebben, fijne kerstdagen en een plezierig en muzikaal jaar toe.

Met liefs van Ria

Dit bericht is geplaatst in Column met de tags . Bookmark de permalink.