Bella Italia werd een topper in de Rijp

Een warm onthaal voor wenen in Holland in de Rijp

> Column van Ria <

5 september 2013: Onze repetitieavond verliep deze derde keer na de vakantiestop wel heel anders dan we gewend zijn. Om zeven uur stond voor mij de taxi al voor (met dank aan Tineke) welke ons via de toeristische route voerde richting West Graftdijk, om in de Rijp te eindigen bij Zorghotel De Rijper Eilanden. We zagen bij aankomst al veel mensen buiten zitten in rolstoel of met een rollater naast hun tafeltje geparkeerd. Van buiten was het een modern complex, maar toen de auto op een groot parkeerterrein er achter was geplaatst en we naar binnen liepen werd het een belevenis.

Alle nostalgie van vroeger kwam terug door de inrichting, een aanrader dus. Toen we de zaal in gingen, waar we meteen door het personeel op de koffiepotten werden gewezen, werd het nog leuker. Het leek net of Giancarlo uit het decor van de Nachtwacht stapte welke achter hem als groot schilderij hing. Met een beetje fantasie was het niet moeilijk om hem zo als figurant bij Rembrandt te zien.

Het was nog een hele toer om de mensen die buiten aan de tafels zaten met een glaasje fris? naar binnen te lokken. Dat kwam door het mooie weer en daardoor werd het even later als acht uur voor we begonnen met zingen. Bep en mijn persoon gaven vrijwillig de rolstoelen en diverse rollaters een zetje over de drempel.

De zaal begon zich te vullen en door de grote opkomst van de koorleden was even daarvoor het toneel nog extra breder gemaakt door Roel en John. Zij hebben zich letterlijk en figuurlijk in het zweet gewerkt. Giancarlo nam de microfoon en verontschuldigde zich eerst voor zijn jasje die hij niet aanhad wegens de hitte en beloofde een spetterend optreden.

Hoewel de naam Frans Bauer eerder dan Jan Smit gewenst was werd het een warm en gezellig optreden door de wisselwerking met het publiek. Met de Vrijgezel werd gestart en met Tulpen in Amsterdam zat de stemming er al aardig in. Onze sjaals mochten wegens de warmte loshangen en stiekem zag je ze als zweetbandjes gebruiken. Mama en de Oude Muzikant schalden samen met De Roos de zaal in.

Bella Italia werd een topper en ik mocht me niet te veel bewegen want anders viel ik van het krappe toneel af. Na Elke Roos besloten we met Laat de Zon in je hart en die zon voelde iedereen in zijn lichaam en die ging er niet meer uit. De pauze werd besteed met drankjes halen aan de bar en daarna konden we aan onze volgende optreden beginnen. Inmiddels hadden we door de gesprekken begrepen dat een aantal mensen Artis had bezocht en na een barbecue ons koor als toetje kreeg. Gelukkig voor ons vonden ze het toetje geweldig en wij vinden het altijd weer leuk om een ander een plezier te doen. Dus succes verzekerd.

Rood zijn de Rozen en Ik heb een Droom zorgde voor een groot applaus. Met Que Cerá kwamen de mensen helemaal los en zongen vanuit de zaal luid mee. De handen bleven in de lucht gaan en er werd heen en weer gedeind. Na Boom Boom Ballando kwam er onverwachts voor ons, een optreden van onze Roel die met De Woonboot de zaal op zijn kop zette. Vita Bella er achteraan en of het nog niet warm genoeg was werd Droomland gezongen. Met veel warme blikken vanuit de zaal.

Bij Het dondert en Het bliksemt moest ik persoonlijk even grijnzen, want ’s middags had ik mijn kleinzoon van twee jaar voor op de fiets en zong ik la la la. Kreeg ik te horen : “Nee Oma, nee la la, Poes! Dus dat werd Poesje Mauw. Enfin, ik heb mijn stem geoefend al waren het niet de goede liedjes. Dit was alweer het laatste lied van het programma en Gian Carlo vroeg aan de zaal of er nog een toegift moest komen. Dat werd “Het kleine café aan de haven” en daarmee kwam de polonaise weer op gang.

Daarna zongen er nog een paar gelegenheidsartiesten speciaal voor de Limburgers in de zaal. Het was een grandioos optreden en al krijgen we vast wel commentaar op de volgende repetitieavond, deze avond kon niet meer stuk en tevreden liet ik mij naar huis rijden.

Liefs van Ria

Dit bericht is geplaatst in Column. Bookmark de permalink.